Culturele Zondag | Stormachtig goede literatuur

‘Lupko Ellen’, is dat een kunstenaar?’ en ‘Wie is Bill Mensema?’, ik kan er niets aan doen dat ik glimlach. Meteen denk ik: wat goed dat er een Culturele Zondag is. Zodat mensen die in de wandelgangen zulke vragen stellen, antwoord krijgen.
Deze Culturele Zondag zal iedereen zich herinneren als een stormachtige, steenkoude dag. Maar gelukkig zijn er boeken en schrijvers.

Bladzijden van Boekenweekproject (foto: Rigt Oostenbrug)
Zoals ik in mijn ‘aankondigingsblog al schreef staat deze middag in het teken van bijzondere mannen.
De combinatie Bill Mensema, Cuby (wijlen Harry Muskee) en het Boekenweekproject levert een bijzondere sfeer op, hier vanmiddag in ‘Het Paleis Groningen.
Ik zie ‘jong en oud’ lopen, met -door verschillende vormgevers ontworpen- bladzijden van het verhaal ‘Cuby’ van Bill Mensema onder hun arm. Ik zie gejaagde blikken, heb ik ze allemaal? Mensen kijken op hun horloge, ben ik nog op tijd voor de laatste pagina’s?

Winderig
Ook zie ik, op het binnenplein, mensen in groepjes gauw even elkaars pagina’s bewonderen. Maar pas op voor die wind, plotseling klinkt er een gil en ik zie iemand achter haar kostbare bladzijde aanrennen. Gelukkig is het plein ommuurd, dus de bladzijde komt niet ver. Een rood hoofd, een diepe zucht en opluchting bij de vrouw in kwestie. Ik voel haar spanning, net als de anderen, is hij onbeschadigd? De mevrouw knikt.

Schrijftips
Even gedag zeggen bij schrijver Lupko Ellen, omringd door fans probeert hij verder te schrijven aan zijn vierde thriller ‘Nachtengel’. Omdat hij, zo aan het eind van de middag, al veel vragen heeft beantwoord, grijp ik mijn kans en begin over mijn eigen thriller ‘Cum Laude’. Lupko geeft tips, praat mij moed in (omdat ik stiekem toegeef dat een boek schrijven best moeilijk is) en motiveert mij om verder te gaan. Een fijn gesprek dus.

Verrassing
Voorkant wordt gedrukt
Ik struin verder door het gebouw. Dat is zo leuk aan de Culturele Zondagen in ‘Het Paleis’, je kunt heerlijk slenteren door de gangen, langs zalen en ateliers en je ziet altijd wel iets wat je verrast.

Nieuwsgierig laat ik mij leiden door gele pijlen, die aangeven waar de volgende bladzijde van het Boekenweekproject te vinden is. De hoek om, een lange trap op en nog een. Het wordt hier steeds smaller, ‘ik wist niet dat het gebouw zo hoog is’, verzucht iemand wanneer hij de volgende trap op klimt. Ik ook niet.
En dan bevinden we ons in de nok van het gebouw. Hier kunnen de deelnemers hun voorkant van het Boekenweekproject laten drukken en wordt ons doorzettingsvermogen beloond met een paasei en een super uitzicht over de stad.

Zo werd deze Culturele Zondag een verrassende, literaire middag met zelfs tijd voor een persoonlijk woordje.
Tot de volgende keer op 12 mei 2013!



Reacties

Populaire posts van deze blog

Zeg een hoi!

Help! Wij schrijvers worden vermoord door de emoticon