zondag 19 maart 2017

Facturen schrijven als een pro


Hoera, mijn thriller De Judajaagster is alvast te bestellen!

En dan zit ik zomaar op een doodgewone zaterdagavond facturen te schrijven alsof het niks is. Jongens, jongens wat is dit speciaal! Zo bijzonder dat al die mensen mijn boek willen kopen. Oké, natuurlijk was dat (na het plezier in het schrijven) ook het plan maar dat het dan ook nog echt zo werkt…ik ben er beduusd van.

Wat voorafging
Allereerst heb ik vrijdagavond mijn zelfgebouwde website www.jannekeheimweg.nl gelanceerd. Dat alleen al voelde als een heuse boekpresentatie. Dat waar ik maanden aan gerommeld en gesleuteld had, werd zomaar zichtbaar voor iedereen.

Wat ik het allerleukste vind is dat mijn bestelsysteem, heel simpel via het bestelformulier op mijn website, zo goed werkt. Dat de mailtjes die achter de schermen verstuurd dienen te worden dat ook daadwerkelijk doen, een wonderlijk proces al die plug-ins van Wordpress.

Korting bij voorinschrijving
Dus kortom, hier is een superblij mens die nu gauw doorgaat met een nieuwe factuur. Wil jij ook De Judajaagster bestellen, dat kan tot 7 mei 2017 zelfs met korting bij voorinschrijving! Klik hier en vul het bestelformulier in. Superbedankt!






woensdag 22 februari 2017

Pas op voor de hoerenjongen! | Update over De Judajaagster

Steeds echter wordt het! Mijn manuscript lijkt sinds vandaag al echt op een heel boek. De eerste zetproef is klaar en moet gecontroleerd worden op fouten en onregelmatigheden.
En dat is makkelijker gezegd dan gedaan voor deze schrijver. Niets groots mag ik namelijk meer veranderen. Geen zinnen verschuiven, stukje erbij en stukje eraf. Dat wat ik gewoon ben te doen als ik mijn tekst lees, mag niet! Want dan krijgen we 'hoerenjongen'. Wat! Ja precies, tot voor kort wist ook ik niet wat dat betekent.

Wat ik nog wel mag doen is woordjes aanpassen en andere kleine dingen. We zullen zien hoe dat afloopt want als je na zes weken weer naar je eigen teksten kijkt zie je behoorlijk veel knelpunten.
Wordt vervolgd dus.








zaterdag 4 februari 2017

Nieuws over mijn thriller De Judajaagster!

Hoera! Er is weer nieuws over mijn thriller De Judajaagster! Hieronder lees je de promotietekst zoals die zal verschijnen in de brochure voor de boekhandels, op de website van de uitgeverij en op allerlei andere nuttige plekken.

Ook is de datum van de boekpresentatie bekend. Het zal zijn op die zondagmiddag 7 mei 2017 in stad Groningen. Meer info, onder meer de tijd en het programma, volgt nog. Vind je het leuk zet dan de datum alvast in je agenda!







zondag 15 januari 2017

Hier is ie dan: de cover van De Judajaagster

Joehooeeeee, hier is ie dan! De cover van mijn thriller 'De Judajaagster' (die jaren met de werktitel 'Cum Laude' door het leven ging)
Het spreekt voor zich dat ik er superblij mee ben en dat ik 'm daarom hier wil showen.

De verdere stand van zaken is dat de vormgever de hele tekst nu gaat 'zetten', dus in boekvorm maakt. Daarna krijg ik dat terug, moet ik alles op nog overgebleven taal-en spelfouten checken.
Ondertussen gaan we (mijn redacteur en ik) nog hard aan de slag om een goede achterflap te maken, is de fotograaf druk bezig om mijn auteursfoto te bewerken tot bijpassend bij deze cover en ga ik langzamerhand beginnen met de voorbereidingen voor de boekpresentatie.

Dus: stilzitten is er niet bij. Gelukkig maar, want daar ben ik niet zo goed meer in na een kerstvakantie waarin ik echt keihard gewerkt heb (bv. op Eerste Kerstdag de wekker om 6:00 uur zetten om nog een paar uurtjes schrijftijd te hebben voordat het feest begint) om de laatste deadline van 2 januari te halen. Wat me overigens gelukt is, dus dat is weer hartstikke mooi.

Genoeg geklets, ik presenteer u DE cover! Illustratie is van Nadia Rooks, het is een variant op de Davidster die boven de ingang van de Folkingestraat synagoge in Groningen hangt.






vrijdag 6 januari 2017

Hoe strenge vorst hartverwarmend kan zijn

‘Kijk, die doet haar broek uit!’ 
Het is -4˚C, strakblauw en ik heb mijn fotoshoot voor de auteursfoto. Het is zover, de heren van KTF fotografie hebben hun plek bepaald en het licht en nog veel meer dingen gecheckt. Zo snel ik in een overvolle winkelstraat in het centrum kan, trek ik mijn oude trainingsbroek uit die ik over mijn zomerpanty draag. Mijn winterjas verwissel ik voor een dunnere -maar meer passend bij mijn outfit- jas en neem mijn positie op het stoepje voor de deur van het kunstwerk ‘Portaal’* in.
‘Dat kind kan wel blaasontsteking krijgen’, zegt de mevrouw van straatkrant De Riepe die ons vanaf haar standplaats gadeslaat.
Rillend probeer ik me te vervrouwen, weet dat ik het doe voor een goed doel en thuis voor de spiegel bij de verwarming had deze kledingcombi er zo goed uitgezien.
In actie
‘Trek je broek er maar weer overheen hoor’, klinken de verlossende woorden, ‘We zetten je er wel tot aan je middel op.’ Heel fijn, van die meedenkende fotografen.

Wintersprookje
Meteen al een stuk warmer neem ik mijn positie weer in. ‘O, je gaat voor mijn deur staan’, is nu de reactie van de Riepemevrouw. ‘Ik moet even zitten, ben heel duizelig.’ Ze schuift haar tassen opzij en alsof het heel normaal is gaat ze achter mijn benen op het stoepje zitten. ‘Weten jullie wel waar deze deur voor staat?’ We knikken braaf, wachten even beleefd, maar de vrouw lijkt niet van plan op te staan. Ondertussen gaat ze rustig verder met het verkopen van de straatkrant. ‘Je kan ‘m ook aansteken hoor, net als het meisje met de zwavelstokjes.’
Je begrijpt, ik hoef geen enkele moeite te doen om oprecht te lachen in de camera. Omdat het tenslotte wel -4˚C is en de vrouw er nog steeds zit gaan we toch maar door met fotograferen.

Gouden vakwerk
En zo schieten we de een na de andere foto, het zonlicht schijnt geweldig op de gouden koepels van de synagoge. Wat een cadeautje dit winterweer. Gelukkig zijn de heren echte vaklui en zijn we mooi op tijd klaar. Benieuwd naar het eindresultaat schudden we elkaars bevroren handen, groeten de vrouw die zich inmiddels weer beter voelt en ons met een stralende lach nog een krant wil verkopen en gaan ieder onze weg- blij met het geluk en vakmanschap.



*Portaal (bron Wikipedia): Op de hoek met het Zuiderdiep een bronzen deur, die niet kan worden geopend. Erachter ligt de geschiedenis die ontoegankelijk blijft, het verleden is buiten bereik geraakt (kunstenaar: Gert Sennema).




maandag 26 december 2016

Een mooie plek voor een gekilde darling

'Kill your darlings' is de meest bekende en meest gehate les die je als schrijver leert. Op de valreep van de laatste deadline naar de redacteur (2 januari 2017) moet ik een 'megadarling killen'. Puur omdat deze scene mijn verhaal niet vooruit helpt. Een proeflezer zei zelfs: "Deze scene staat er alleen in om te laten zien wat de schrijver van het Jodendom weet." (AU! Maar ze had gelijk.) Hieronder kun je de hele scène lezen. Toch nog een mooi plekje ervoor.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Ik weet nog goed hoe mijn eerste sjabbatmaaltijd verliep. Die avond in Barcelona ging ik met Miguel naar zijn beste vriend thuis, het was sjabbat en we waren uitgenodigd voor het avondeten. Aangezien de vrouw van Miguel niet joods was, ging Miguel op vrijdagavond altijd eten bij Joodse vrienden.
Ik was er al wel achter dat het vrij uitzonderlijk was dat ik bij een Catalaan thuis uitgenodigd werd. Ook al namen ze je graag mee naar allerlei feesten, hun huis hielden ze liever voor hun vrienden en familie.
Zodra er drie sterren aan de lucht te zien waren ging de sjabbat in. Ook al waren de precieze tijden terug te vinden in schema’s op internet, hielden de meeste Joden graag de vroegere gebruiken in ere. Als Trinitat, de vrouw des huizes, de twee kaarsen had aangestoken gingen de mannen naar de synagoge. Als zij terugkwamen zou ik er ook zijn, zo hadden we afgesproken. Het voelde als een behoorlijk serieuze avond, heel anders dan met Alfredo in de kroeg. Ik had mijn netste kleren aangetrokken en hoopte dat ze het niet erg vonden dat ik mijn net verworven Catalaans afwisselde met Engels. Ik wist inmiddels maar al te goed hoe nationalistisch de Catalanen zijn.
‘Shabat shalom.’ Trinitat kuste me op beide wangen en hielp me uit mijn jas. Ze ging me voor naar de woonkamer, waar de mannen al aan de prachtig gedekte tafel zaten. Ik was toch niet te laat? Aan het gezicht van Miguel kon ik niets ontdekken, dus stelde ik me voor aan zijn beste vriend Joaquim, die me twee keer kuste. Trinitat knikte naar een van de lege stoelen, met bibberende knieën ging ik zitten. De aankleding van de tafel leek veel op de tafel die in de Folkingestraat synagoge op de voormalige vrouwengalerij tentoongesteld stond.
Op het hagelwitte en vlekkeloze tafelkleed stonden twee kaarsen te branden in een kandelaar, er stond een fles wijn en er lagen twee gevlochten broden onder een witte doek waarvan de randen omzoomd waren met gouddraad. Ernaast stond een mooi bewerkte zilveren beker, die veel leek op die in de vitrines van de synagoge in Groningen stond, gevuld met rode wijn. Het bestek was glimmend gepoetst en het servet zat in een prachtige zilveren servetring. Bij elk bord een kristallen wijnglas, erfstukken, zo oud leken ze te zijn.
Trinitat kwam binnen met een grote pan soep. Even later bracht ze een schaal met witte vis en een met aardappelen en als laatste zette ze een schaal met een soort stoofschotel erin op de tafel. Het viel me op dat er van geen enkele schaal dampende rook af kwam.
Ik keek Miguel aan, die meteen begreep wat ik bedoelde. ‘Tijdens sjabbat mogen we niet koken, dus Trinitat heeft dit vanmiddag al klaargemaakt, het is nu lauwwarm. De stoofschotel met kip, bonen en eieren heeft ze zelfs gistermiddag al opgezet. Je zult merken dat het heel smakelijk is.’
Toen ook Trinitat aan tafel zat, stond Joaquim op. Hij voelde even aan zijn Keppel, pakte de zilveren beker, hief deze en sprak een zegen in het Hebreeuws. Natuurlijk verstond ik het niet maar het klonk prachtig plechtig. Na de zegen liet hij de beker rondgaan en mochten we allemaal een slokje nemen. Ik liet de wijn even in mijn mond, het leek me een goede uiting van eerbied en slikte het toen langzaam door.
Toen ging een blauwe waskom gevuld met water, een bijpassende wasbeker en een handdoekje rond en wasten we om de beurt onze handen. Begeleid door een zegen van Joaquim.
De rituele handelingen brachten me in zekere staat van ontspanning. Het was duidelijk dat deze Joodse mensen de sjabbat maaltijd als een waar geschenk zagen, en zeker niet als een verplichting. Ik voelde me een van hen, iemand die mocht deelnemen aan dit superfeest zoals Miguel het noemde. ‘Zoals jullie Kerst vieren, en dat hebben wij dus elke week.’
De avond was smakelijk, bijzonder en ook gezellig. Uitgebreid vertelden de mannen over hun voorouders, zij waren strijders, die net zo lang door zouden gaan tot Catalunya niet meer onder Spanje zou vallen. Miguel vertelde over zijn vader, die gesneuveld was in de strijd onder Franco. Afscheiden, onafhankelijkheid, dat was het enige ultieme doel van hun bestaan. Desnoods door hun zoons, of kleinzoons maar het moest en zou gebeuren.

zondag 20 november 2016

Buiten de lijntjes is vet cool!

Op de school van mijn kinderen hoorde ik vorige week een kleuter tegen zijn broertje zeggen: ‘Ik kan lekker al binnen de lijntjes kleuren, jij lekker niet.’ Hij stak zijn tong uit en gaf zijn broertje een dreun tegen zijn schouder.

Indoctrinatie
Daar begint het dus al. De denkwijze dat het goed is binnen de lijntjes te kleuren, dat je alleen dan goed terecht komt in je latere leven. Maar hoezo?
Hoe denk je dat Columbus, Darwin en Einstein tot hun briljante vondsten kwamen? Juist ja.
Maar het is wel lekker veilig, dat binnen de lijntjes. Je doet wat er van je verwacht wordt en iedereen doet het dus zal het wel goed zijn. Euh?

Doodeng
Als schrijver kleur je regelmatig buiten de lijntjes, al was het alleen al omdat je schrijft. Maar dat doen we omdat we niet anders kunnen, wij moeten schrijven. Zijn er verslaafd aan.
Daar vinden mensen wat van.
En dat is eng (vind ik), want je staat in de belangstelling. Je bent publiekelijk bezit geworden. Zelf ben ik, als beginnend schrijver, nog lang niet gehard daartegen. Van mijn naaste omgeving krijg ik altijd positieve reacties als ik vertel over mijn hobby/ passie. Maar wat zullen onbekenden van mijn schrijfwerk vinden? 

Gij zult niet uitblinken
Hier in het Noorden geldt die ‘binnen-de-lijntjesmentaliteit’ helaas als levenswijsheid: doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Een akelige stelling die op elke tak van sport toepasbaar is, maar juist bij schrijvers voor een voortdurend innerlijk conflict zorgt.

Hou eens op!
Maar als ik het hele gegeven van Noord-Nederlanders die zich Calimero voelen eens wat kritischer bekijk, dan kan ik rustig stellen dat dit gevoel ook grotendeels bij onszelf vandaan komt.
Wie zich klein praat, zal klein blijven. 

Verbeter de toekomst
Stel nou als het zou lukken, vanaf nu onze kinderen in te prenten dat buiten de lijntjes juist vet cool is. En dat ze zich absoluut niet minder hoeven te voelen dan Westerlingen. Zou dat mogelijk zijn? En dat zij dit weer doorgeven aan hun kinderen en zo verder…
Jullie weten, ik mag graag dromen.