Schrijven is het nieuwe praten

Steeds vaker valt het me op dat ik haper als ik wat wil vertellen in een gesprek. Terwijl ik op papier moeiteloos de een na de andere volzin produceer, ben ik in een face-to-face gesprek aan het stuntelen. Ik vergeet wat precies mijn boodschap is, val in herhaling of leg onnodig dingen uit. Vaak ben ik ook afgeleid door de reactie van mijn gesprekspartner op wat ik vertel. 
Aankijken is sowieso al afleidend, dus kijk ik (zoals Youp van 't Hek ooit tipte) naar iemands neusbrug, zodat het toch lijkt alsof ik aandachtig luister.
Vaak denk ik, al pratende, ineens aan mijn verhaal of manuscript en vergeet dus wat ik ook alweer zei.

Neem nou laatst, toen ik op een schrijffeestje werd gevraagd naar mijn manuscript. Ik hakkelde, stotterde en liep rood aan. En vervolgens ratelde ik door zonder antwoord op de vraag te geven. Ik haat dat.

Helemaal tegenwoordig social media en whatsapp in opkomst zijn, schrijven we steeds meer en praten we steeds minder.
Sinds facebook hip is, vallen we steeds vaker stil tijdens gesprekken in de kroeg. Graven we in ons geheugen naar een gespreksonderwerp wat niet al online uitgekauwd is, om vervolgens het laatste facebookbericht van onze gezamenlijke vriend te bespreken. Herkenbaar? Dat is trouwens een van de redenen waarom ik nauwelijks facebook.

Toen de telefoon eind negentiende eeuw werd uitgevonden en de postduif met pensioen kon, was praten juist het nieuwe schrijven. Steeds vaker liet men de pen links liggen en greep naar die zwarte, bakelieten hoorn met dat kurkentrekkersnoer eraan. Toen was men ongetwijfeld bang dat het geschreven woord zou verdwijnen.

Hoe moet dat in de toekomst? Kunnen we straks geen zinnig woord meer uit onze mond krijgen? Gaan we zwijgend door het leven omdat we al onze wensen, gedachtes en standpunten al hebben opgeschreven en digitaal verstuurd naar iedereen in onze vriendenlijst?

Of verandert dit schrijftijdperk straks weer in een praatperiode, wanneer het hip is te stoppen met facebook en smartphones weer 'koelkasten' zijn en dus not done. En gaan we dan weer, net als toen in de negentiende eeuw, met elkaar praten? Ik hoop het.



Reacties

  1. Leuke blog!
    Ik ben nooit een prater geweest, maar verlang wel hevig naar echte brieven, i.p.v. mailtjes, echte kaartjes, i.p.v. de E-cards, uitgebreidere verhalen dan de 140 tekens van twitter. Een smartphone heb ik niet, alleen een aftands mobieltje die ik alleen gebruik om (erg ouderwets inmiddels) te sms'en. ;) Ken mijn eigen nummer trouwens niet uit mijn hoofd en vergeet het onding vaak op te laden, dus het kan zijn dat er inmiddels al wat berichtjes staan te wachten. Vast niet veel, want men weet wel dat ik dat ding niet vaak gebruik. Telefoneren heb ik altijd een ramp gevonden, een spreekbeurt houden ook. Laat mij maar een opstel schrijven. ;)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Zeg een hoi!

Help! Wij schrijvers worden vermoord door de emoticon