Pas op voor de kruiwagen
Ik zou mezelf niet zijn als ik niet wat geleerd had uit de
afgelopen schrijfmaanden. In mijn vorige blog ‘Bekentenis van een gekreukteschrijver’, schreef ik al over wat er gebeurd is. Of vooral wat er niet
gebeurd is. Na jaren schrijven een heel manuscript op de kop gooien en toch nog blijven lachen is een hele kunst, maar niet onmogelijk.
Maar uit ieder dal komt men sterker naar boven…bleegh, hou op met je zogenaamde wijsheden…
en toch is het waar.
Ik weet bijvoorbeeld nu wat er niet goed aan mijn manuscript
was. Dat er iets niet klopte, dat het jeukte, dat wist ik al. En mijn
proeflezers ook. Maar niemand van ons kon de vinger erop leggen.
Dus wat een bevrijding was het dat het
manuscriptbeoordelingsbureau dat wel kon.
Les 1: neem zo’n man/ vrouw/ bureau in dienst en geef je over aan
het commentaar.
Les 2: wacht
hier niet te lang mee. Het gevaar is dat je (in mijn geval) jaren aan het
klooien bent zonder enige vooruitgang. Ja leuk hoor, telkens weer sleutelen aan
je zinnen/ alinea’s en hoofdstukken. Je laten leiden door je proeflezers en
duizenden woorden erbij typen die zo’n man (het is toch het fijnste om de man de schuld te geven) direct van tafel veegt in zijn beoordeling.
Les 3: luister
naar jezelf. Jij bent de enige die weet wat je voor ogen hebt. Laat je (nu ook
weer) niet leiden door mensen die zeggen dat ze er verstand van hebben. Trek je
eigen plan. Stel desnoods je einddoel bij, maar blijf ervoor gaan en geef de
moed niet op.

Les 5: Bah, wat
is dit een angstaanjagend stuk geworden. Dat is niet de bedoeling. Dus als
laatste les, een cliché maar o zo waar, ‘Hou
er plezier in’. Bedenk je iedere keer weer wat je ook alweer zo leuk vindt
aan schrijven, hou je einddoel voor ogen en ga ervoor.
Zo, ik heb gezegd.
Reacties
Een reactie posten