'Hoe staat het met je boek?'


De laatste tijd blog ik veel over mijn boek in wording. In deze boekblogs veel twijfels, bovendien mopper ik hardop over de voortgang (is die er wel?). Gelukkig mag ik bloggen over ‘Culturele Zondag’ zodat er zo nu en dan ook eens wat vrolijkers te lezen valt.

Een aantal dingen zijn mij opgevallen sinds ik hardop heb gezegd dat ik een boek ga schrijven.
Ik merk dat ik de zin: ‘ik schrijf aan mijn eerste boek’ nog steeds niet hardop, zonder hakkelen kan zeggen. Vaak komt het woord ‘misschien’ erbij in de zin of lach ik mijn bekentenis weg in de lucht. Meestal voeg ik er snel achteraan: ‘net als 1,5 miljoen anderen in ons land’.

Wat gebeurt hier? Schaam ik mij? Twijfel ik aan mijn kunnen? Ben ik bang voor wat anderen van mij zullen vinden als men dit nieuws hoort? Ben ik te nuchter en overheerst het gevoel: ‘eerst zien dan geloven’? Ben ik bang mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken?
Ik denk dat in al deze vragen een kern van waarheid zit. Het feit dat ik ze hier zo uit mijn mouw schut, zegt genoeg.

Toch wil ik dit echt. Ik wil echt een boek schrijven. IK WIL EEN BOEK SCHRIJVEN! Maar waarom dan toch? Wat bezielt me? Waarom wil ik dit?
Denk ik dan werkelijk, ergens in mijn achterhoofd, dat mijn boek zal worden uitgegeven? Dat juist ik, en niet die anderen, zal debuteren? Kennelijk…

Maar wat komt er veel gevoel bij kijken. Neem alleen al mijn bovenstaande overpeinzingen.
Euforie (ik wil positief beginnen) toen ik voor mezelf besloot: ‘ik ga het doen’. Eureka toen ik mijn belangrijkste platform bedacht. Gezonde spanning omdat ik overtuigd ben dat ik een origineel verhaal te vertellen heb.

En ook…

Vertwijfeling wanneer ik weer eens niet weet hoe het verder moet met mijn scèneketting. Teleurstelling als ik mijn tweede mindmap de prullenbak in keil. Irritatie omdat ik nog steeds geen sluitend plot heb.

Ik ben nu ongeveer acht weken bezig. Maar dat ‘bezig zijn’ betekent vooral nadenken, ideeën noteren en vervolgens weer doorstrepen en veel pogingen om een scèneketting te rijgen. Dus niets van dit alles heeft nog iets met een boek in wording te maken.

Dus modder ik lekker door. Ik ga er voor! Gelukkig schrijf ik blogs, dus mijn schrijfmotor blijft in ieder geval geolied.

Bedankt weer voor het lezen.




Reacties

  1. Hallo Janneke,

    Sinds kort volg ik je blog. Dat komt omdat ik zelf een blog ben begonnen; in 365 dagen een moord mysterie schrijven. Ik was op zoek naar anderen op het web die dit ook doen, maar kan ze tot nu toe niet vinden. Wel vond ik jouw blog en ben met plezier blijven hangen. Dat zal deels wel komen omdat ik in Groningen woon.
    Blijf lekker doormodderen zou ik zeggen, het modderen an sich is al een leuk onderdeel van schrijven. Ik ben heel benieuwd naar je boek.

    Groeten Anita

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Janneke, ik snap je vertwijfeling, je zoektocht en onzekerheden. Wil wel nogmaals zeggen dat ik het verhaal dat je in je hoofd hebt en dat moet rijpen tot een boek heel origineel en gedurfd vind. Ga dus door! Lekker schrijven, niet teveel aan uitgeven denken. Eerst moet het uit dat koppie van je op papier! Grotendeels althans.
    Groetjes Anke

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Zeg een hoi!

Help! Wij schrijvers worden vermoord door de emoticon