Dankwoord aan de honderdjarigen


Om precies te zijn drie dagen was ik in de wetenschap dat ik behoorde tot een familie met vijf generaties. Ik vond dat wat. Heel wat. Op alle fronten.
Begin april sprak ik met mijn oma over de vrouw die aan kop van onze levende stamboomlijn stond. Mijn overgroottante, geboren in 1911, was op dat moment 103 jaar en zou haar 104de verjaardag niet halen.

Fascinatie alom
Ik heb wat met oude mensen. In mijn verhalen is er steevast een rol voor een opa of oma van de hoofdpersoon. Zo ook in mijn thriller Cum Laude. Respect heb ik voor ze, ze ontroeren me met hun fragiele lichamen. Af en toe frons ik om ze omdat ze net iets te stellig het verkeerde beweren. Maar bovenal ben ik nieuwsgierig, naar hun verhalen. Naar de dingen die ze gezien hebben. Gevoeld en geroken, al die decennia geleden.

Dappere dames
Zo vaak mogelijk praat ik met mijn oma’s over hun leven, als hardwerkende huisvrouwen die floreerden in een wereld zo anders als de mijne. Of als, en dat is misschien nog wel het essentieelste, daadkrachtige verzetsstrijdsters. Hoe ze op hun manier de wereld net een stukje beter maakten, met dodelijk gevaar om de hoek.

Huilen om de helden
Zeker nu in deze week van herdenken en vieren. Nu de oude veteranen weer in beeld komen, daar op die bomvolle Dam.
Fier rechtop staand voor hun rolstoel, saluerend maar wiebelend op hun wandelstok. Ik krijg er een knoop van in mijn maag, slik een brok weg en voel mijn ogen branden. Dankzij deze helden leven wij nu zoals wij dat doen.
Bijna weer moet ik huilen, om hen. Uit dankbaarheid.

Belofte
Het is mooi dat we met zoveel mensen nog steeds herdenken. En ik weet zeker dat we dat over tien jaar, als minder dan vijf procent van de Nederlandse bevolking die de oorlog heeft mee gemaakt nog in leven is, ook zullen doen. Want als ik nu, als tweede generatie na de oorlog, zo ontroerd raak dan zullen mijn kinderen en hun kinderen dat ook zijn.
En anders vertel ik het ze, over hun moedige overgrootmoeders en betovergrootmoeders en alle anderen.
Dat beloof ik.






Reacties

Populaire posts van deze blog

Zeg een hoi!

Help! Wij schrijvers worden vermoord door de emoticon