Janneke Heimweg | Auteurspagina

Al een paar dagen ben ik bezig met de 'René Appel schrijfwedstrijd' van Uitgeverij Anthos | Literaire thrillers. We moeten, als deelnemer, een bestaand fragment (door de meester zelf geschreven) afmaken. In slechts 150 woorden. Nou dat is makkelijk, hoorde ik om mij heen. Maar niets is minder waar. Het is een hel. Nou ja, bijna dan. Want wat is dat weinig, 150 woorden. Je kunt net niks. Je kunt nauwelijks een geschiedenis, dus motief voor een daad, kwijt. Je kunt de daad zelf niet kwijt. Niets, helemaal niets. Ik voel mij beperkt in alle opzichten. Dan doe je toch niet mee, zul je denken. Nee, dat kan natuurlijk ook niet. Want juist die weinige woorden geeft mij te denken dat ik dit wel moet kunnen. Deze wedstrijd. Geen ellenlange lappen tekst, geen moeilijke personages. Alleen een slot, en een plot. Ergens is het meedoen ook verslavend (ik blogde er al eerder over). Die wedstrijdspanning. Stel dat je wint. Twittervriendinnen meldden afgelopen week vrolijk...

Verslag van een nieuw literair programma in stad Groningen. ' PRIORITIES, PRIORITIES, PRIORITIES’ en dan nog luider, galmt het door de vroegere graansilo. Bill Mensema, een rasechte performer, denkt hardop na over de dingen in het leven die er echt toe doen. Zijn nieuwste roman ‘Captain Liefie’, over het vervoeren van een lijk in een rijnaak, heb ik nog vers in mijn geheugen. Nu ik Bill in real life zie, valt de humor en ironie in zijn teksten goed op zijn plaats. Gisteravond was de eerste editie van het maandelijks literaire programma 'Silo Passage' van Uitgeverij Passage. Wat een spektakel! De zaal (volgens de uitgever uitgekozen zodat als er 10 mensen zitten, het ook nog gezellig is) zit bomvol. Krukken worden aangesleept, men zit nog net niet bij elkaar op schoot. Dat belooft wat! Laat het thema van deze avond nou net ‘belofte’ zijn. Er is dan ook een goede programmering. De nieuwe huisdichter van de RUG, Pauline Sparreboom (1989), opent de av...

Een zak met woorden, goed schudden en dan schrijven; dat is dichten voor mij. Blozend blad Zuurstof, er is groei maanden lang groen Wakende ogen Kleuren veranderen, lichtgroen roodbruin, steeds losser aan een boomtak Ooggetuigen hoog boven ons hoofd, dwarrelen op de grond Tussen nerven geschreven, het leven van alle dag, licht en donker, warm koud, herinneringen en beelden Voor altijd verdwenen, tot stof.

De laatste tijd blog ik veel over mijn boek in wording. In deze boekblogs veel twijfels, bovendien mopper ik hardop over de voortgang (is die er wel?). Gelukkig mag ik bloggen over ‘Culturele Zondag’ zodat er zo nu en dan ook eens wat vrolijkers te lezen valt. Een aantal dingen zijn mij opgevallen sinds ik hardop heb gezegd dat ik een boek ga schrijven. Ik merk dat ik de zin: ‘ik schrijf aan mijn eerste boek’ nog steeds niet hardop, zonder hakkelen kan zeggen. Vaak komt het woord ‘misschien’ erbij in de zin of lach ik mijn bekentenis weg in de lucht. Meestal voeg ik er snel achteraan: ‘net als 1,5 miljoen anderen in ons land’. Wat gebeurt hier? Schaam ik mij? Twijfel ik aan mijn kunnen? Ben ik bang voor wat anderen van mij zullen vinden als men dit nieuws hoort? Ben ik te nuchter en overheerst het gevoel: ‘eerst zien dan geloven’? Ben ik bang mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken? Ik denk dat in al deze vragen een kern van waarheid zit. Het feit dat ik ze h...

Soms lucht mijn dichthart zich op papier. Vandaag is zo'n dag... De Toekomst? Koorts in het lijfje van babydochter Eeuwige nieuwsgierigheid bij peuterzoon Een dorpje in Groningen, vlakbij mijn stad Voor het spoor de elite Achter het spoor schaamharen Vandaag is zo’n dag, de wereld is nooit meer hetzelfde Is dit onze toekomst? Is deze feestende Facebook-generatie voorbeeld voor mijn kroost? Koorts in het hoofd van tuig Eeuwige nieuwsgierigheid in de mens Een dorpje in Groningen, vlakbij mijn stad Achter het spoor schaamharen Voor het spoor eeuwig verwoest

Wat was er weer heerlijk veel te beleven vanmiddag tijdens Culturele Zondag in ‘Het Paleis’ in Groningen. Het thema ‘Dans en Beweging’ komt goed tot zijn recht, overal is dynamiek, sensatie en vertier. De hele middag loop ik rond met een glimlach. Het begint al met de stoere mannen van de ‘Wielerdichters’. Bij de ingang van ‘Het Paleis’ lezen zij voor uit de gedichtenbundel ‘De dood en het peloton’. Zij doen dit in het karakteristieke prieeltje, fietsend met een racefiets op rolband. Een spektakel! Het ritme van de ronddraaiende trappers brengt de dichters in hun vertelmodus, al fietsend komen ze goed op stoom. De microfoon met versterker doet de poëzie rondgalmen, passanten stoppen nieuwsgierig, buurtbewoners openen ramen en luisteren. Ik glimlach. Nieuw is de ‘Paleiswinkel’, direct links bij de ingang, onder Uitgeverij Passage. Van veel verschillende kunstenaars uit ‘Het Paleis’ is hier werk te koop. Een strategische plek, een slim concept. We krijgen op een snelle ...

Na elf spetterende  ‘Net Naast Noorderzon’ dagen  in ‘Het Paleis’  in Groningen, gaan we nu weer over op de orde van de Culturele Zondag. Lekker vaak in het jaar kun je bij ons je zondagmiddag verrijken met kunst en literatuur. Het thema van deze Culturele Zondag (16 september) is ‘Dans en Beweging’. Ik heb altijd veel bewondering voor goede dansers. Op het afgelopen Noorderzonfestival heb ik ook weer verschillende dansshows gezien, die mij deden gloeien van ontzag. Om eerlijk te zijn ben ik niet zo’n danser. Ik ben een schrijver. En of een schrijver al dansend zijn teksten kan produceren? Wat wel een mooie link is, is het feit dat een schrijver regelmatig zijn schrijfhoofd moet ordenen. Sport, dus ook dansen, is hiervoor een zeer goed hulpmiddel. Bovendien word ik altijd erg vrolijk van dansen, dus dat schrijft stukken beter. Wat is er zoal te dansen? -                 ...